هفته نامه اطلاعات هفتگی 10 دی 1350
تصویر داریوش در هفته نامه اطلاعات هفتگی 1350
تصویر داریوش در هفته نامه اطلاعات هفتگی 1350
صفحه لالایی با صدای داریوش 1350
داریوش
صدای سرخ
قسمت اول
موسیقی معترض ایران در حوزه ی پاپ از سال 1349 و با صدای فرهاد مهراد اعلام موجودیت کرد.این موسیقی در پیش از انقلاب منحصر به سه نام بود. فرهاد ، داریوش و فریدون فروغی
اما نکته ی مهم در باب تکوین و استقامت آن پس از انقلاب 57 است که تنها یک صداآن را به شکل مداوم به فریاد رسانید
داریوش
داریوش در طی چهل سال فعالیت هنری اش با منعکس کردن دردها و رنج های یک ملت ، درد تبعید و زندان و هجرت را به تن خرید اما هم چنان استوار زبان گویای جامعه ی خاموش خود است. همین جاست که می توان به تفاوت او با بسیارانی از همکارانش پی برد. داریوش ، فرهاد هم نیست که پس از انقلاب در برابر جنایات حکوت گران اسلامی سکوت کرد.
تنها او بود که در فصل قتل عام سال های اول انقلاب خصوصا خرداد 60 ، مرداد 1367 ، جنگ هشت ساله ، و بسیاری دیگر از رویدادهای سی ساله اخیر فریاد اعتراض را با صدای سرخش به ثبت نشاند.
به همین روی شایسته است که با تقدیر از چهل سال فعالیت هنری آن هم از نوع موسیقی معترض و اجتماعی ، به بررسی کارنامه ی او پرداخت و با یاد تمامی همراهان او در این مسیر سخت و پرسنگلاخ ، به نیکویی از آن ها یاد کرد.
در این سلسله نوشته ها به بررسی تاریخ زندگی هنری داریوش می پردازم و 40 سال حضور در صف اول موسیقی پاپ را با شما مرور خواهم کرد.
در این تحقیق از منابع مکتوب و شفاهی فراوانی مدد جسته ام . از هنرمندانی که با داریوش نیز همکاری داشته اند کمک گرفته ام که لازم است در همین جا از تک تک این عزیزان نهایت سپاس و قدردانی را داشته باشم. هنرمندان ارجمندی چون فرید زولاند ، بابک افشار ، علی گزرسز ، مسعود امینی ، اردلان سرفراز .
البته نکته ی مهمی که می بایست به آن اشاره ای داشت در باب آلبوم های منتشر شده در دهه ی 80 میلادی از
داریوش است . متاسفانه بسیاری از این آلبوم ها دیگر در دسترس نیست و نهایتا تاریخ دقیق انتشار این آلبوم ها در هاله ای از ابهام قرار دارد.چرا که تمام این نوارها در سال 1990 توسط شرکت های تولید سی دی در لس آنجلس مجددا منتشر شده اند و سال انتشاری که بر روی سی دی درج گردیده سال حقیقی انتشار نوار نیست
و نتیجتا نمی توان به یک جمع بندی کلی در این زمینه رسید .
در این زمینه بسیاری از مطالب و مصاحبه هایی را که از داریوش در نشریات پیش از انقلاب یافتم ضمیمه تحقیق کرده ام .البته با ذکر این نکته که کاملا از خودسانسوری بیزارم وبار مثبت یا منفی نوشته ها ی نشریات در ارائه سند هیچ گونه تاثیری نداشته و ندارد.
به هر روی از آنجا که معتقد به روایت تاریخ بی سانسور هستم تمام فرازو فرودهای این تاریخ را برایتان روایت می کنم به این امید که مقبول افتد.
داریوش اقبالی در 15 بهمن 1329 در تهران زاده شد.پدرش محمود اقبالی و مادرش خانم اعظمی اهل شهر میانه در آذربایجان بودند . یک خواهر به نام ژنیا و دو برادر به نام های سیاوش و غلامرضا جمع 5 نفری خانواده ی اقبالی را تشکیل دادند. گر چه این جمع به دلیل جدائی پدر و مادر در همان سال های اولیه زندگی داریوش از هم پاشید.
داستان زندگی داریوش در 18 سال اول عمرش داستان شنیدنی است که ترجیح می دهم آن را در کتاب زندگینامه ی داریوش که به مدد علی گزرسز نگاشته شده بخوانید.
تنها به این نکته کفایت می کنم که دوران نوجوانی و جوانی اش را در شهرهای تهران ، کرج ، میانه و سنندج گذراند .
داریوش در مصاحبه ای با هفته نامه ی اطلاعات هفتگی در اردیبهشت 1356 در پاسخ به پرسش مصاحبه گر در رابطه با این که برای اولین بار در کجا بر روی سن رفتید این گونه می گوید:
اولین بار هشت ساله بودم کلاس دوم دبستان که روی سن رفتم و آواز خواندم. در دبستان شهرآرا یکی از معلمان ما که به کارهای هنری علاقه زیادی داشت از صدها دانش آموز آزمایش صدا کرد و مرا انتخاب نمود. تا در برنامه هنری دبستان برنامه اجرا کنم . برای اولین بار هشت ترانه از خوانندگان آن موقع خواندم که چند تای آن از ویگن بود.
چگونه به رادیو و تلویزیون راه یافتی ؟
یک آگهی کوچک از جوانها دعوت کرده بود تا به رادیو ایران مراجعه کنند و آزمایش صدا بدهند . آن روز با شور و شوقی فوق العاده به رادیو رفتم . آنجا خیلی شلوغ بود. بیش از صد جوان برای آزمایش صدا آمده بودند . ما را به سالن هدایت کردند . چند ساعت انتظار کشیدم تا نوبت به من رسید . یک ترانه خواندم که مورد پسند گروه آزمایش گیرنده واقع نشد. درست به یاد دارم که منوچهر سخائی هم در جمع گروه آزمایش کننده نشسته بود . وقتی از رادیو بیرون آمدم فهمیدم که رد شده ام اما مایوس نشدم و چون به کارم علاقه مند بودم آن را دنبال کردم تا سرانجام با کمک حسن خیاط باشی به رادیو و تلویزیون آمدم.خیاط باشی راه مرا باز کرد و بعد فرشید رمزی ، این دو را هرگز فراموش نمی کنم.
علی گزرسزدر مصاحبه ای با من روایت جالبی از آشنایی داریوش و حسن خیاط باشی را تعریف می کند:
«یکشب در زمستان سال هزارو سیصدو چهل و نه ، به واسطه ی برادر داریوش بنام سیاوش که با دختر خوانده ی حسن خیاط باشی یعنی با دختر همسر خیاط باشی که از هنرپیشه گان خوب آن زمان هم بود به نام خانم پری امیر حمزه آشنایی پیدا کردیم ، شبی درخانه خیاطباشی به مهمانی دعوت شدیم البته ، من و داریوش با درخواست خودمان به آن مهمانی و یا پارتی رفتیم .
در تمام طول شب داریوش در انتظار آمدن حسن خیاط باشی چشم به در دوخته بود ، آه، تا فراموش نکرده ام این را هم بگویم که یک ماه پیش از آن ، یک شب در اتاق داریوش بودیم و ساعت حدود ده شب بود ، من متوجه شدم داریوش به جای خواندن فقط مشغول زمزمه کردن یک ملودی است که تا آن تاریخ نشنیده بودم ، قلم و کاغذی در کنارم بود آرام بدون اینکه او متوجه شود برداشتم و با خیال خودم بر آن ملودی ، ترانه ای نوشتم ، فکر می کنم چهار خطی شد، وقتی تمام کردم ، ملودی را از دهان او گرفتم و با اجرای خودم ترانه را برایش خواندم ،
در این تحقیق از منابع مکتوب و شفاهی فراوانی مدد جسته ام . از هنرمندانی که با داریوش نیز همکاری داشته اند کمک گرفته ام که لازم است در همین جا از تک تک این عزیزان نهایت سپاس و قدردانی را داشته باشم. هنرمندان ارجمندی چون فرید زولاند ، بابک افشار ، علی گزرسز ، مسعود امینی ، اردلان سرفراز .
البته نکته ی مهمی که می بایست به آن اشاره ای داشت در باب آلبوم های منتشر شده در دهه ی 80 میلادی از
داریوش است . متاسفانه بسیاری از این آلبوم ها دیگر در دسترس نیست و نهایتا تاریخ دقیق انتشار این آلبوم ها در هاله ای از ابهام قرار دارد.چرا که تمام این نوارها در سال 1990 توسط شرکت های تولید سی دی در لس آنجلس مجددا منتشر شده اند و سال انتشاری که بر روی سی دی درج گردیده سال حقیقی انتشار نوار نیست
و نتیجتا نمی توان به یک جمع بندی کلی در این زمینه رسید .
در این زمینه بسیاری از مطالب و مصاحبه هایی را که از داریوش در نشریات پیش از انقلاب یافتم ضمیمه تحقیق کرده ام .البته با ذکر این نکته که کاملا از خودسانسوری بیزارم وبار مثبت یا منفی نوشته ها ی نشریات در ارائه سند هیچ گونه تاثیری نداشته و ندارد.
به هر روی از آنجا که معتقد به روایت تاریخ بی سانسور هستم تمام فرازو فرودهای این تاریخ را برایتان روایت می کنم به این امید که مقبول افتد.
داریوش اقبالی در 15 بهمن 1329 در تهران زاده شد.پدرش محمود اقبالی و مادرش خانم اعظمی اهل شهر میانه در آذربایجان بودند . یک خواهر به نام ژنیا و دو برادر به نام های سیاوش و غلامرضا جمع 5 نفری خانواده ی اقبالی را تشکیل دادند. گر چه این جمع به دلیل جدائی پدر و مادر در همان سال های اولیه زندگی داریوش از هم پاشید.
داستان زندگی داریوش در 18 سال اول عمرش داستان شنیدنی است که ترجیح می دهم آن را در کتاب زندگینامه ی داریوش که به مدد علی گزرسز نگاشته شده بخوانید.
تنها به این نکته کفایت می کنم که دوران نوجوانی و جوانی اش را در شهرهای تهران ، کرج ، میانه و سنندج گذراند .
داریوش در مصاحبه ای با هفته نامه ی اطلاعات هفتگی در اردیبهشت 1356 در پاسخ به پرسش مصاحبه گر در رابطه با این که برای اولین بار در کجا بر روی سن رفتید این گونه می گوید:
اولین بار هشت ساله بودم کلاس دوم دبستان که روی سن رفتم و آواز خواندم. در دبستان شهرآرا یکی از معلمان ما که به کارهای هنری علاقه زیادی داشت از صدها دانش آموز آزمایش صدا کرد و مرا انتخاب نمود. تا در برنامه هنری دبستان برنامه اجرا کنم . برای اولین بار هشت ترانه از خوانندگان آن موقع خواندم که چند تای آن از ویگن بود.
چگونه به رادیو و تلویزیون راه یافتی ؟
یک آگهی کوچک از جوانها دعوت کرده بود تا به رادیو ایران مراجعه کنند و آزمایش صدا بدهند . آن روز با شور و شوقی فوق العاده به رادیو رفتم . آنجا خیلی شلوغ بود. بیش از صد جوان برای آزمایش صدا آمده بودند . ما را به سالن هدایت کردند . چند ساعت انتظار کشیدم تا نوبت به من رسید . یک ترانه خواندم که مورد پسند گروه آزمایش گیرنده واقع نشد. درست به یاد دارم که منوچهر سخائی هم در جمع گروه آزمایش کننده نشسته بود . وقتی از رادیو بیرون آمدم فهمیدم که رد شده ام اما مایوس نشدم و چون به کارم علاقه مند بودم آن را دنبال کردم تا سرانجام با کمک حسن خیاط باشی به رادیو و تلویزیون آمدم.خیاط باشی راه مرا باز کرد و بعد فرشید رمزی ، این دو را هرگز فراموش نمی کنم.
علی گزرسزدر مصاحبه ای با من روایت جالبی از آشنایی داریوش و حسن خیاط باشی را تعریف می کند:
«یکشب در زمستان سال هزارو سیصدو چهل و نه ، به واسطه ی برادر داریوش بنام سیاوش که با دختر خوانده ی حسن خیاط باشی یعنی با دختر همسر خیاط باشی که از هنرپیشه گان خوب آن زمان هم بود به نام خانم پری امیر حمزه آشنایی پیدا کردیم ، شبی درخانه خیاطباشی به مهمانی دعوت شدیم البته ، من و داریوش با درخواست خودمان به آن مهمانی و یا پارتی رفتیم .
در تمام طول شب داریوش در انتظار آمدن حسن خیاط باشی چشم به در دوخته بود ، آه، تا فراموش نکرده ام این را هم بگویم که یک ماه پیش از آن ، یک شب در اتاق داریوش بودیم و ساعت حدود ده شب بود ، من متوجه شدم داریوش به جای خواندن فقط مشغول زمزمه کردن یک ملودی است که تا آن تاریخ نشنیده بودم ، قلم و کاغذی در کنارم بود آرام بدون اینکه او متوجه شود برداشتم و با خیال خودم بر آن ملودی ، ترانه ای نوشتم ، فکر می کنم چهار خطی شد، وقتی تمام کردم ، ملودی را از دهان او گرفتم و با اجرای خودم ترانه را برایش خواندم ،
مات و مبهوت به من نگاه می کرد و بلافاصله کاغذ را از دست من گرفت و آن چهار خط شعر را با ملودی خودش خواند ، یادم نمی آید آن شب تا قبل از خواب چند بار او آن ملودی را خواند ، اما آنقدر بود که من ادامه شعر نبسته پیمان یا همان پیمان شکسته را نوشتم و تحویل اش دادم ، من آن شب زیبا ترین نگاه قدر دانی یک رفیق از رفیق دیگر را در چشمان او دیدم و هر گز نمی توانم آن لحظات را فراموش کنم
خوابمان گرفته بود اما می ترسیدیم بخوابیم چون همه می دانند کسی که آهنگ ساز نباشد براحتی پس از گذشت یکساعت ملودی را فراموش می کند، خلاصه یا او ترانه را می خواند و یا من ، تا اینکه عاقبت ساعت دوازده شب به این نتیجه رسیدیم که داریوش به در خانه همسایه برود که پسری همسن ما داشت و ما می دانستیم که او یک ضبط صوت ریل دارد ، داریوش برخاست و در حالی که ملودی را زمزمه می کرد از اتاق خارج شد و به در خانه همسایه رفت ، او پس از مدتی با ضبط صوت بازگشت ، اما هرچه کردیم نتوانستیم ترانه را در آن ضبط صوت ضبط کنیم.
هر دو نگران و بخواب رفتیم ، اما جالب اینجا بود که وقتی من صبح از خواب بیدار شدم ، صدای او را از حمام خانه می شنیدم که با چه اکو زیبایی ، ترانه را بارها و بارها می خواند .
حالا نقبی می زنم دوباره به آن مهمانی در خانه ی خیاط باشی:
آنشب دوست دختر سیاوش مهمان ها را ساکت کرد و گفت که برادر سیاوش که امشب این جا پیش ماست صدای بسیار زیبایی دارد و ما می خواهیم از او خواهش کنیم که برایمان بخواند، من تا آن تاریخ ۴ سال بود که در مکان های مختلف داریوش را دیده بودم که به راحتی و بی هیچ استرسی می خواند ، اما آن شب برای لحظه ای نگاهش به نگاه من افتاد و من نگرانی را در چشمان اش دیدم و با لبخندی به اودلداری دادم که تو می توانی و لحظه ای نگذشته بود که او یکی از زیبا ترین اجرا های ترانه پیمان شکسته راانجام داد، من از همان ایتدا منتظر انتهای کار بودم ودلم می خواست هرچه زودتر ترانه به پایان برسد و عکس العمل آن شب مهمان ها را ببینم که به هر صورت اجرای ترانه تمام شد و در پایان کار همه بدون استثتا از جا برخاستند و چنان او را تشویق کردند که من بخاطر موفقیت او به اوج آسمان ها رفتم و تا بخود آمدم دیدم که او به در خواست مهمان ها یکبار دیگر ترانه را باز خوانی می کرد ،
خوابمان گرفته بود اما می ترسیدیم بخوابیم چون همه می دانند کسی که آهنگ ساز نباشد براحتی پس از گذشت یکساعت ملودی را فراموش می کند، خلاصه یا او ترانه را می خواند و یا من ، تا اینکه عاقبت ساعت دوازده شب به این نتیجه رسیدیم که داریوش به در خانه همسایه برود که پسری همسن ما داشت و ما می دانستیم که او یک ضبط صوت ریل دارد ، داریوش برخاست و در حالی که ملودی را زمزمه می کرد از اتاق خارج شد و به در خانه همسایه رفت ، او پس از مدتی با ضبط صوت بازگشت ، اما هرچه کردیم نتوانستیم ترانه را در آن ضبط صوت ضبط کنیم.
هر دو نگران و بخواب رفتیم ، اما جالب اینجا بود که وقتی من صبح از خواب بیدار شدم ، صدای او را از حمام خانه می شنیدم که با چه اکو زیبایی ، ترانه را بارها و بارها می خواند .
حالا نقبی می زنم دوباره به آن مهمانی در خانه ی خیاط باشی:
آنشب دوست دختر سیاوش مهمان ها را ساکت کرد و گفت که برادر سیاوش که امشب این جا پیش ماست صدای بسیار زیبایی دارد و ما می خواهیم از او خواهش کنیم که برایمان بخواند، من تا آن تاریخ ۴ سال بود که در مکان های مختلف داریوش را دیده بودم که به راحتی و بی هیچ استرسی می خواند ، اما آن شب برای لحظه ای نگاهش به نگاه من افتاد و من نگرانی را در چشمان اش دیدم و با لبخندی به اودلداری دادم که تو می توانی و لحظه ای نگذشته بود که او یکی از زیبا ترین اجرا های ترانه پیمان شکسته راانجام داد، من از همان ایتدا منتظر انتهای کار بودم ودلم می خواست هرچه زودتر ترانه به پایان برسد و عکس العمل آن شب مهمان ها را ببینم که به هر صورت اجرای ترانه تمام شد و در پایان کار همه بدون استثتا از جا برخاستند و چنان او را تشویق کردند که من بخاطر موفقیت او به اوج آسمان ها رفتم و تا بخود آمدم دیدم که او به در خواست مهمان ها یکبار دیگر ترانه را باز خوانی می کرد ،
او کار خودش را کرده بود و در طول آن شب شاید بیش از ده ترانه مختلف به در خواست مهمان ها اجرا کرد.
شب از نیمه گذشت ، اما خیاط باشی به خانه نیامد ،
شب از نیمه گذشت ، اما خیاط باشی به خانه نیامد ،
کم کم مهمان ها همگی رفتند و فقط مانده بودیم من و داریوش و سیاوش که هر سه مان دست دست می کردیم که شاید حسن خیاط باشی به خانه برسد ، اما زمان زمان رفتن بود و ما دقیقا در بین در خانه و کوچه در حال خداحافظی بودیم که به یکباره دختر خیاط باشی فریاد زد و گفت: بابا اومد
و درست این همان لحظه ای بود که آن اسطوره موسیقی ما می بایست با اولین و موثر ترین فرد دست اندرکار هنر ایران آشنا می شد، ما در لحظه ی ورود او خود را کنار کشیدیم و فقط با صدای بلند و از ته دل سلام کردیم.
خیاط باشی با آن چهره ی همیشه خندان و دلنشین اش جوابمان گفت و بلافصله از اینکه دیر رسیده بود معذرت خواهی کرد و هدیه ای را که برای تولد دخترش خریده بود به او داد و او هم به جرم اینکه دیر آمده بود از پدر خواهش کرد فقط در آن وقت شب به داریوش به اندازه اجرای یک ترانه وقت بدهد ،
خیاط باشی با آن چهره ی همیشه خندان و دلنشین اش جوابمان گفت و بلافصله از اینکه دیر رسیده بود معذرت خواهی کرد و هدیه ای را که برای تولد دخترش خریده بود به او داد و او هم به جرم اینکه دیر آمده بود از پدر خواهش کرد فقط در آن وقت شب به داریوش به اندازه اجرای یک ترانه وقت بدهد ،
او گیج و از همه جا بیخبر گفت ، خوب ، خوب باشه بذار بریم تو.
او وارد حال خانه شد و ما هم به دنبال او به راه افتادیم ، روی یکی از کاناپه ها نشست و ما در میانه راهرو و داریوش در آستانه ورودی حال خانه ، با اشاره ی او شروع به خواندن ترانه «پیمان شکسته » کرد ،
او وارد حال خانه شد و ما هم به دنبال او به راه افتادیم ، روی یکی از کاناپه ها نشست و ما در میانه راهرو و داریوش در آستانه ورودی حال خانه ، با اشاره ی او شروع به خواندن ترانه «پیمان شکسته » کرد ،
من هزار چشم قرض کرده بودم و تمام لحظات خواندن داریوش ، تمام حرکات ورفتار خیاط باشی را زیر نظر داشتم و حسی به من گفت که داریوش از این امتحان بزرگ سر فراز بیرون خواهد آمد و درست در پایان خواندن اش بود که خیاط باشی بلند شد و با او دست داد و گفت : چند روز دیگر زنگ بزن تا قراری بگذاریم برای آمدن ات به تلویزیون ملی آن روز گار.
هفته ی بعد هم تا حدودی هفته ی سرنوشت بود ،زیرا یکبار دیگر می بایست در حضور چند تن از موزیسین های حرفه ای امتحان صدا می داد و از عجایب کار روزگار ممتحن آن روز صدای داریوش ، کسی نبود به غیر از بابک افشار ، همان بزرگمرد موزیک پاپ ایران ، همان سازنده یکی از زیباترین ملودی های موزیک ایران ، یعنی بمان مادر.
داریوش آن روز از آن امتحان سر فراز بیرون آمد و قرار شد ترانه پیمان شکسته را برای تنظیم به موسیقی دانی که متاسفانه اکنون نام اش را فراموش کرده ام بسپاریم ، تا او پس تنظیم کار ، داریوش را برای اجرا به استودیو دعوت کند.
خبر را به خیاط باشی دادیم و او با خوشحالی به داریوش گفت : بجمبین که می خواهم در همین واریته بزرگ سال مثل یک آس ترا زمین بزنم.
کار تنظیم شد ، داریوش با آن صدای مخملی به راحتی اجرایش کرد و نوار مادر برای ضبط و میکس تصویر وصدا در اختیار خیاطباشی قرار گرفت.
اما بگویم از کارهای خیاط باشی که با طنز نیش دارش به هیچکس در آن روزگاران رحم نمی کرد و برنامه هایش جزو پر بیننده ترین برنامه های تلویزیون بود ، او یک برنامه دائمی داشت بنام مهندس بیلی که براستی با خلق آن شخصیت مهندس بیلی ، مجوز به زیر سؤال بردن همه ی دست اندرکاران رژیم پهلوی را داشت و در آن زمان کاری کرد کارستان.
بعد ها شبکه صفر را می ساخت که آن برنامه هاهم ، هر هفته نشان دهنده ی نگاه تیز بین او بود به مسایل و مشگلات جامعه ومردم در آن روزها .
داریوش برای ضبط برنامه به تلویزیون رفت و کار را اجرا کرد ، ولی متاسفانه در بازدید و ممیزی برنامه وارتیه بزرگ سال ، تیغ سانسور همه ی برنامه را به زیر سؤال برد و برنامه در عید آن سال اجازه پخش نگرفت.
همزمان در آن سال ها ، یک کانال تلویزیونی به نام کانال آموزشی در ایران شروع به کار کرد و در بین برنامه ها ترانه های مختلفی از خوانندگان پخش می کرد و داریوش هم برای اولین بار صدایش از آن کانال آموزشی به گوش مردم رسید.
اما هنوز پخش صدایش از آن کانال او را ارضا نمی کرد . او می دانست که برد صدایش بیش از این هاست
چند ماه بعد روزی از تلویزیون با او تماس گرفتند و از او خواستند که به آن جا رفته و با شخصی به نام فرشید رمزی ملاقات کند.
فرشید رمزی از هزار فامیل بود و دست وبال اش برای ساخت برنامه شش و هشت بسیار باز بود و خودش هم آدمی بود که کارش را می دانست ، او تصمیم گرفته بود برنامه ای بسازد به نام شش و هشت و به همین خاطر به دنبال خوانندگان جوانی بود که بتواند برنامه ای نو وتازه در زمینه موسیقی پاپ بسازد ، در آن روز ها دور ، دور بیتل ها بود و جوانان در زمینه ی موزیک حرف اول را می زدند و فرشید رمزی هم که تحصیل کرده اروپا بود با ایده های جدید پا به میدان گذاشت و کاری کرد کارستان که بعد از او چند برنامه سازدیگر هم در زمینه همکاری با جوانان در موزیک پاپ شروع به ساخت برنامه کردند که یکی از معروف ترین آن ها برنامه یا واریته پنجره ها بود ،
هفته ی بعد هم تا حدودی هفته ی سرنوشت بود ،زیرا یکبار دیگر می بایست در حضور چند تن از موزیسین های حرفه ای امتحان صدا می داد و از عجایب کار روزگار ممتحن آن روز صدای داریوش ، کسی نبود به غیر از بابک افشار ، همان بزرگمرد موزیک پاپ ایران ، همان سازنده یکی از زیباترین ملودی های موزیک ایران ، یعنی بمان مادر.
داریوش آن روز از آن امتحان سر فراز بیرون آمد و قرار شد ترانه پیمان شکسته را برای تنظیم به موسیقی دانی که متاسفانه اکنون نام اش را فراموش کرده ام بسپاریم ، تا او پس تنظیم کار ، داریوش را برای اجرا به استودیو دعوت کند.
خبر را به خیاط باشی دادیم و او با خوشحالی به داریوش گفت : بجمبین که می خواهم در همین واریته بزرگ سال مثل یک آس ترا زمین بزنم.
کار تنظیم شد ، داریوش با آن صدای مخملی به راحتی اجرایش کرد و نوار مادر برای ضبط و میکس تصویر وصدا در اختیار خیاطباشی قرار گرفت.
اما بگویم از کارهای خیاط باشی که با طنز نیش دارش به هیچکس در آن روزگاران رحم نمی کرد و برنامه هایش جزو پر بیننده ترین برنامه های تلویزیون بود ، او یک برنامه دائمی داشت بنام مهندس بیلی که براستی با خلق آن شخصیت مهندس بیلی ، مجوز به زیر سؤال بردن همه ی دست اندرکاران رژیم پهلوی را داشت و در آن زمان کاری کرد کارستان.
بعد ها شبکه صفر را می ساخت که آن برنامه هاهم ، هر هفته نشان دهنده ی نگاه تیز بین او بود به مسایل و مشگلات جامعه ومردم در آن روزها .
داریوش برای ضبط برنامه به تلویزیون رفت و کار را اجرا کرد ، ولی متاسفانه در بازدید و ممیزی برنامه وارتیه بزرگ سال ، تیغ سانسور همه ی برنامه را به زیر سؤال برد و برنامه در عید آن سال اجازه پخش نگرفت.
همزمان در آن سال ها ، یک کانال تلویزیونی به نام کانال آموزشی در ایران شروع به کار کرد و در بین برنامه ها ترانه های مختلفی از خوانندگان پخش می کرد و داریوش هم برای اولین بار صدایش از آن کانال آموزشی به گوش مردم رسید.
اما هنوز پخش صدایش از آن کانال او را ارضا نمی کرد . او می دانست که برد صدایش بیش از این هاست
چند ماه بعد روزی از تلویزیون با او تماس گرفتند و از او خواستند که به آن جا رفته و با شخصی به نام فرشید رمزی ملاقات کند.
فرشید رمزی از هزار فامیل بود و دست وبال اش برای ساخت برنامه شش و هشت بسیار باز بود و خودش هم آدمی بود که کارش را می دانست ، او تصمیم گرفته بود برنامه ای بسازد به نام شش و هشت و به همین خاطر به دنبال خوانندگان جوانی بود که بتواند برنامه ای نو وتازه در زمینه موسیقی پاپ بسازد ، در آن روز ها دور ، دور بیتل ها بود و جوانان در زمینه ی موزیک حرف اول را می زدند و فرشید رمزی هم که تحصیل کرده اروپا بود با ایده های جدید پا به میدان گذاشت و کاری کرد کارستان که بعد از او چند برنامه سازدیگر هم در زمینه همکاری با جوانان در موزیک پاپ شروع به ساخت برنامه کردند که یکی از معروف ترین آن ها برنامه یا واریته پنجره ها بود ،
لازم به توضیح است که از آن گروه خوانندگان دربرنامه شش و هشت فقط داریوش بود که خوش درخشید و می توانم بگویم در کل هیچکدام از خوانندگان دیگر آن گروه حتی نتوانستند در فاصله ای دور از او بایستند و خودی نشان دهند.
داریوش در اوایل کار سه ترانه در آن برنامه بطور خاص و یک ترانه ای هم به صورت همخوانی با دیگران از من اجرا کرد.
که عبارت بودند از:
پیمان شکسته
ای غم من
یادمه اون قدیما
و چه خوبه آدم همیشه
اما هنوز به دلیل اینکه من واو و دقیق تر من ، در زمینه ی موزیک و ترانه حرفه ای نشده بودیم یک جای کار می لنگید ، اما در همان روزها بود که ترانه سرا و آهنگسازی به نام« درویش جاویدان» ، ترانه ای را برای خواندن به داریوش پیشنهاد کرد و این همان ترانه ای بود که می بایست داریوش را از زمین بلند کند و بر بال موزیک ایران بنشاند ، نام آن ترانه «به من نگو دوستت دارم» بود.
که پس از پخش از تلویزیون نام داریوش و چهره ی او ، چهره ی آشنای مردم شد.»
داریوش در اوایل کار سه ترانه در آن برنامه بطور خاص و یک ترانه ای هم به صورت همخوانی با دیگران از من اجرا کرد.
که عبارت بودند از:
پیمان شکسته
ای غم من
یادمه اون قدیما
و چه خوبه آدم همیشه
اما هنوز به دلیل اینکه من واو و دقیق تر من ، در زمینه ی موزیک و ترانه حرفه ای نشده بودیم یک جای کار می لنگید ، اما در همان روزها بود که ترانه سرا و آهنگسازی به نام« درویش جاویدان» ، ترانه ای را برای خواندن به داریوش پیشنهاد کرد و این همان ترانه ای بود که می بایست داریوش را از زمین بلند کند و بر بال موزیک ایران بنشاند ، نام آن ترانه «به من نگو دوستت دارم» بود.
که پس از پخش از تلویزیون نام داریوش و چهره ی او ، چهره ی آشنای مردم شد.»
این گونه بود که داریوش با نخستین ترانه ی اختصاصی اش با نام پیمان شکسته با شعری از علی گزرسز در اواخرزمستان 1349 معرفی شد.
داریوش توسط فرشید رمزی وارد برنامه شش و هشت و چشمک می شود و شو واریته را که در روزهای یک شنبه در تابستان 1350 از تلویزیون ملی ایران آغاز شدبا همکاری خوانندگان جوانی چون افشین مقدم ، کیوان ، اونیک ، ماسیس ، نلی ، آلیس و به آهنگسازی پرویز مقصدی اجرا می کند.
از ترانه های اجرا شده توسط داریوش در برنامه شش و هشت می توان به ترانه شیطنت، چه خوبه آدم همیشه ، یاد اون روزهای خوب ، تنگه غروبه ، می ترسم ، اشاره کرد.
هفته نامه اطلاعات هفتگی به مورخه جمعه 2 مهر 1350 با مقاله ای تحت عنوان داریوش خواننده ترانه به من نگو دوست دارم چگونه خواننده شد؟ به معرفی او می پردازد:
«پرویز مقصدی آهنگسازی که ساخته های او را 90 درصد خوانندگان معروف جوان اجرا کرده اند از چندی پیش با همکاری فرشید رمزی یک برنامه واریته برای تلویزیون اجرا می کند که روزهای یک شنبه از تلویزیون ملی پخش می شود . پرویز مقصدی در این برنامه سعی دارد از صداهای تازه و آماتور استفاده کند زیرا هدف تلویزیون از این برنامه واریته ، شکوفا ساختن استعدادهای تازه در ترانه خوانی است. تاکنون اونیک و داریوش در برنامه مزبور خوش درخشیده اند و این روزها پس از ترانه ی« می تونی مشت من و وا بکنی »، ترانه« به من نگو دوست دارم »که با صدای داریوش اجرا شده جز ترانه های روز می باشد .
داریوش خواننده ی این ترانه جوانی بیست و یک ساله و دیپلمه است که کوشش دارد در دانشگاه به تحصیلش ادامه دهد. او برای نخستین بار بوسیله حسن خیاط باشی به تلویزیون راه یافت و ترانه های فکاهی برنامه خیاط باشی را اجرا می کرد . پس از آن چند ترانه دیگر به نام های« قصه رسوایی ، شکسته پیمان ، غروب بی ترانه» را اجرا کرد که هیچ یک گل نکرد اما ترانه «به من نگو دوست دارم» که از ساخته های مقصدی است نام او را بر سر زبان ها انداخت. از خصوصیات داریوش این است که صورتی کوچک دارد و برای آن که صورتش بزرگ جلوه کند موهای سر خود را به فرم بیتل ها بلند کرده تا صورتش در میان موهایش پنهان شود.»
ضمنا در پایان این مقاله ی مجله اطلاعات هفتگی متن ترانه ی به من نگو دوست دارم نیز نگاشته شده است.
همان گونه که مشاهده می کنید داریوش پس از انتشار ترانه هایی چون شکسته پیمان ، قصه رسوایی ( ای غم من) ، یادمه اون قدیما، غروب بی ترانه( می دونم یه روزی دل من می میره) ، ترانه ی به من نگو دوست دارم را در تابستان 1350 با ترانه و ملودی مصطفی جاویدان و تنظیم پرویز مقصدی منتشر می کند.
ترانه ی به من نگو دوست دارم نخستین صفحه ی منتشر شده با صدای داریوش بود . پشت صفحه نیز ترانه ی عشق بی حاصل سروده ی ایرج جنتی عطایی جای گرفت.
هفته نامه اطلاعات هفتگی در اواخر شهریور 1350 و معرفی بهترین ترانه های هفته:
1-عشق تو نمی میرد ( عارف) ، 2- بستر غم ها ( مهستی) ، 3- می تونی مشت من و وا بکنی ( رامش) ، 4- قدیما ( منوچهرسخایی) ، قلوه سنگ ( ناهید) ، ریزه ریزه ( گیتی ) ، عزیز دلم ( ایرج مهدیان) ، نوبر ( یاسین) ، جون من گریه نکن( روانبخش) ، امسال سه ساله ( پروا) ، اول خریدار ( حسن شجاعی ) ، آمنه فکاهی ( برادران طلائی ) ، شاهنامه آخرش خوشه ( ضیا) ، فرشته ها ( عهدیه ) ، به من نگو دوست دارم ( داریوش )
هفته نامه اطلاعات هفتگی در تاریخ 3 دی 1350 عکس دسته جمعی گروه شش و هشت را با مطلب زیر منتشر می کند:
«برنامه شش و هشت که در حال حاضر یکی از پرطرفدارترین برنامه های تلویزیونی است و توسط پرویز مقصدی آهنگساز معروف و فرشید رمزی برای تلویزیون ملی تهیه می شود به آن جهت موفقیت کسب کرده است که مدت آن از نیم ساعت به یک ساعت افزایش یافته و داریوش ، کیوان ، آلیس ، نلی ، اونیک ، ماسیس ، افشین مقدم شرکت دارند.»
در سال 1350 داریوش با پرویز مقصدی همکاری می کند و به اجرای آثار او می پردازد.از شاخص ترین کارهای سال 1350 داریوش می توان به آهنگ تنگه غروبه و لالایی اشاره داشت.
ترانه ی لالایی نخستین ترانه سیاسی اجرا شده توسط داریوش است که با سانسور ساواک روبرو می شود به شکلی که کل ترانه تغییر پیدا می کند و اگر یک بار دیگر به این ترانه گوش کنید متوجه عمق فاجعه می شوید.
شعر ترانه سروده ی مسعود هوشمند است .
ظاهرا در این ترانه تنها یک بیت توسط سانسورچیان بلاتغییر باقی می ماند و آن یک بیت هم این بیت است:
می خواد با فقر و بدبختی بجنگه
می گفت بیهوده مردن خیلی ننگه
در حالی که متن ترانه به شکلی عوض می شود که داستان یک زن فاحشه می شود.
اجراهای داریوش در سال های 49 و 50
1- پیمان شگسته
کلام: علی گزرسز
ملودی: داریوش اقبالی
تنظیم: اصلانی
انتشار: اواخر1349
مطلع: نبسته پیمان گسسته ای تو
ضمنا در پایان این مقاله ی مجله اطلاعات هفتگی متن ترانه ی به من نگو دوست دارم نیز نگاشته شده است.
همان گونه که مشاهده می کنید داریوش پس از انتشار ترانه هایی چون شکسته پیمان ، قصه رسوایی ( ای غم من) ، یادمه اون قدیما، غروب بی ترانه( می دونم یه روزی دل من می میره) ، ترانه ی به من نگو دوست دارم را در تابستان 1350 با ترانه و ملودی مصطفی جاویدان و تنظیم پرویز مقصدی منتشر می کند.
ترانه ی به من نگو دوست دارم نخستین صفحه ی منتشر شده با صدای داریوش بود . پشت صفحه نیز ترانه ی عشق بی حاصل سروده ی ایرج جنتی عطایی جای گرفت.
هفته نامه اطلاعات هفتگی در اواخر شهریور 1350 و معرفی بهترین ترانه های هفته:
1-عشق تو نمی میرد ( عارف) ، 2- بستر غم ها ( مهستی) ، 3- می تونی مشت من و وا بکنی ( رامش) ، 4- قدیما ( منوچهرسخایی) ، قلوه سنگ ( ناهید) ، ریزه ریزه ( گیتی ) ، عزیز دلم ( ایرج مهدیان) ، نوبر ( یاسین) ، جون من گریه نکن( روانبخش) ، امسال سه ساله ( پروا) ، اول خریدار ( حسن شجاعی ) ، آمنه فکاهی ( برادران طلائی ) ، شاهنامه آخرش خوشه ( ضیا) ، فرشته ها ( عهدیه ) ، به من نگو دوست دارم ( داریوش )
هفته نامه اطلاعات هفتگی در تاریخ 3 دی 1350 عکس دسته جمعی گروه شش و هشت را با مطلب زیر منتشر می کند:
«برنامه شش و هشت که در حال حاضر یکی از پرطرفدارترین برنامه های تلویزیونی است و توسط پرویز مقصدی آهنگساز معروف و فرشید رمزی برای تلویزیون ملی تهیه می شود به آن جهت موفقیت کسب کرده است که مدت آن از نیم ساعت به یک ساعت افزایش یافته و داریوش ، کیوان ، آلیس ، نلی ، اونیک ، ماسیس ، افشین مقدم شرکت دارند.»
در سال 1350 داریوش با پرویز مقصدی همکاری می کند و به اجرای آثار او می پردازد.از شاخص ترین کارهای سال 1350 داریوش می توان به آهنگ تنگه غروبه و لالایی اشاره داشت.
ترانه ی لالایی نخستین ترانه سیاسی اجرا شده توسط داریوش است که با سانسور ساواک روبرو می شود به شکلی که کل ترانه تغییر پیدا می کند و اگر یک بار دیگر به این ترانه گوش کنید متوجه عمق فاجعه می شوید.
شعر ترانه سروده ی مسعود هوشمند است .
ظاهرا در این ترانه تنها یک بیت توسط سانسورچیان بلاتغییر باقی می ماند و آن یک بیت هم این بیت است:
می خواد با فقر و بدبختی بجنگه
می گفت بیهوده مردن خیلی ننگه
در حالی که متن ترانه به شکلی عوض می شود که داستان یک زن فاحشه می شود.
اجراهای داریوش در سال های 49 و 50
1- پیمان شگسته
کلام: علی گزرسز
ملودی: داریوش اقبالی
تنظیم: اصلانی
انتشار: اواخر1349
مطلع: نبسته پیمان گسسته ای تو
دل غمینم شکسته ای تو
ز بی وفائی چها بدیدم
ز بی وفائی چها بدیدم
ز عشق رویت چها کشیدم
2-قصه رسوایی
کلام: علی گزرسز
ملودی : داریوش اقبالی
تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : اوایل 1350
مطلع: ای غم من مونس من شب ها درازه
2-قصه رسوایی
کلام: علی گزرسز
ملودی : داریوش اقبالی
تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : اوایل 1350
مطلع: ای غم من مونس من شب ها درازه
سوزم از این غم چه کنم که چاره سازه
گریه ی تو خنده ی تو پر از نیازه
گریه ی تو خنده ی تو پر از نیازه
این دل غم دیده ی من در سوز و سازه
3- یادمه اون قدیما
کلام : علی گزرسز
ملودی : داریوش اقبالی
تنظیم: پرویز مقصدی
انتشار: 1350
مطلع: یادمه اون قدیما شهر ما شهر عشق بود
تو دل آدماش هم هم صفا هم وفا بود
4- غروب بی ترانه
کلام : علی گزرسز
ملودی : داریوش اقبالی
تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : اوایل 1350
مطلع: می دونم یه روزی دل من می میره
3- یادمه اون قدیما
کلام : علی گزرسز
ملودی : داریوش اقبالی
تنظیم: پرویز مقصدی
انتشار: 1350
مطلع: یادمه اون قدیما شهر ما شهر عشق بود
تو دل آدماش هم هم صفا هم وفا بود
4- غروب بی ترانه
کلام : علی گزرسز
ملودی : داریوش اقبالی
تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : اوایل 1350
مطلع: می دونم یه روزی دل من می میره
خورشید عشق ما اون بالاها سایه می گیره
رنگ تاریکی گرفته قصه و افسانه ی من
رنگ تاریکی گرفته قصه و افسانه ی من
رنگ شادی رو ندیده این دل دیوونه ی من
5- شیطنت
کلام: رضا شمسا
ملودی و تنظیم: پرویز مقصدی
انتشار : 1350
اجرای مشترک با کیوان و افشین در برنامه ی شش و هشت
مطلع : شیطنت از چشم سیات می ریزه
5- شیطنت
کلام: رضا شمسا
ملودی و تنظیم: پرویز مقصدی
انتشار : 1350
اجرای مشترک با کیوان و افشین در برنامه ی شش و هشت
مطلع : شیطنت از چشم سیات می ریزه
عشوه از اون قد و بالات می ریزه
6- چه خوب آدم همیشه
کلام : علی گزرسز
ملودی : داریوش اقبالی
تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350
اجرای مشترک با کیوان و افشین در برنامه شش و هشت
مطلع: چه خوبه آدم همیشه یارش کنارش باشه
به هر جا چشم می ندازه دلدارش اون جا باشه
7- به من نگو دوست دارم
کلام و ملودی : مصطفی جاویدان
تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : تابستان 1350
مطلع : حالا که کار تو شده پر از نیرنگ و ریا
حالا که دل تو شده فرسنگا دور از خدا
این ترانه توسط غلامعلی روانبخش نیز در همان سال اجرا شد. ضمنا صفحه ی این ترانه نخستین صفحه ی منتشر شده از داریوش بود.
8- عشق بی حاصل
کلام : ایرج جنتی عطایی
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350
مطلع : در شبی غمگین تر از من قصه ی رفتن سرودی
تا که چشمم را گشودم از کنارم رفته بودی
خالی از لطف نیست که بدانید شرکت ترانه در لس آنجلس در آلبوم ندیم سال 1378 که مجموعه ای از اجرا های گذشته ی داریوش بود سراینده ی این ترانه را به اشتباه کریم محمودی ذکر کرده است .
9- غم عشقت من و داغون می کنه
کلام : مینا اسدی
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350
اجرای مشترک توسط داریوش ، اونیک ، افشین ، کیوان ، نلی
مطلع : یاد اون روزهای خوب یاد اون روزهای شاد دلم و خون می کنه
10- گذشته های دور
کلام : ایرج رزمجو
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350 کمپانی آهنگ روز
مطلع : یادمه بچه بودیم تو گذشته های دور
6- چه خوب آدم همیشه
کلام : علی گزرسز
ملودی : داریوش اقبالی
تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350
اجرای مشترک با کیوان و افشین در برنامه شش و هشت
مطلع: چه خوبه آدم همیشه یارش کنارش باشه
به هر جا چشم می ندازه دلدارش اون جا باشه
7- به من نگو دوست دارم
کلام و ملودی : مصطفی جاویدان
تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : تابستان 1350
مطلع : حالا که کار تو شده پر از نیرنگ و ریا
حالا که دل تو شده فرسنگا دور از خدا
این ترانه توسط غلامعلی روانبخش نیز در همان سال اجرا شد. ضمنا صفحه ی این ترانه نخستین صفحه ی منتشر شده از داریوش بود.
8- عشق بی حاصل
کلام : ایرج جنتی عطایی
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350
مطلع : در شبی غمگین تر از من قصه ی رفتن سرودی
تا که چشمم را گشودم از کنارم رفته بودی
خالی از لطف نیست که بدانید شرکت ترانه در لس آنجلس در آلبوم ندیم سال 1378 که مجموعه ای از اجرا های گذشته ی داریوش بود سراینده ی این ترانه را به اشتباه کریم محمودی ذکر کرده است .
9- غم عشقت من و داغون می کنه
کلام : مینا اسدی
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350
اجرای مشترک توسط داریوش ، اونیک ، افشین ، کیوان ، نلی
مطلع : یاد اون روزهای خوب یاد اون روزهای شاد دلم و خون می کنه
10- گذشته های دور
کلام : ایرج رزمجو
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350 کمپانی آهنگ روز
مطلع : یادمه بچه بودیم تو گذشته های دور
اون زمان که قلب ما پر بود از شادی و شور
روزی که تو رو دیدم موهاتو بافته بودی
روزی که تو رو دیدم موهاتو بافته بودی
با گل سفید یاس گلوبند ساخته بودی
11- مهمان ناخوانده
کلام و ملودی : اونیک
تنظیم: پرویز مقصدی
انتشار : 1350 کمپانی آهنگ روز
مطلع : غم اومده خونه ی من ، انگشت و بر در می زنه
مهمون ناخونده ی من ، هر شب به من سر می زنه
12- چه می شه گفت به این دل دیوونه
کلام : ایرج رزمجو
ملودی: پرویز مقصدی
تنظیم : سیمون
انتشار : 1350 کمپانی المپیک
مطلع : وای که چقد این دل عاشق بلاس
11- مهمان ناخوانده
کلام و ملودی : اونیک
تنظیم: پرویز مقصدی
انتشار : 1350 کمپانی آهنگ روز
مطلع : غم اومده خونه ی من ، انگشت و بر در می زنه
مهمون ناخونده ی من ، هر شب به من سر می زنه
12- چه می شه گفت به این دل دیوونه
کلام : ایرج رزمجو
ملودی: پرویز مقصدی
تنظیم : سیمون
انتشار : 1350 کمپانی المپیک
مطلع : وای که چقد این دل عاشق بلاس
میون دل با من همیشه دعواس
به دل می گم غم و تو خونه ت راه نده
به دل می گم غم و تو خونه ت راه نده
می گه جونم مهمون حبیب خداس
13- لالایی
کلام : مسعود هوشمند
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350 کمپانی المپیک
مطلع : لا لا می گم برات خوابت نمیاد
13- لالایی
کلام : مسعود هوشمند
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
انتشار : 1350 کمپانی المپیک
مطلع : لا لا می گم برات خوابت نمیاد
بزرگت می کنم یادت نمیاد
لالا کن بوته ی خوش رنگ پنبه
لالا کن بوته ی خوش رنگ پنبه
که با ما دست این دنیا به جنگه
توضیح :
توضیح :
داریوش ارجمند بازیگر سرشناس سینما در خاطره ای در هفته نامه چلچراغ در باب این ترانه این گونه می گوید:
در سلف سرویس دانشکده نشسته بودیم و آهنگی با صدای داریوش شروع به خواندن کرد: لالا می گم برات...
دکتر علی شریعتی نیز که در آنجا نشسته بود به شوخی گفت : « جوری که تو لالایی می گی خب معلومه کسی خوابش نمی بره »
14- تنگه غروبه
کلام : کریم محمودی
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
اجرای مشترک توسط داریوش و کیوان و ماسیس
انتشار : 1350 کمپانی هارمونی آپولون
مطلع : تنگه غروبه خورشید اسیره
در سلف سرویس دانشکده نشسته بودیم و آهنگی با صدای داریوش شروع به خواندن کرد: لالا می گم برات...
دکتر علی شریعتی نیز که در آنجا نشسته بود به شوخی گفت : « جوری که تو لالایی می گی خب معلومه کسی خوابش نمی بره »
14- تنگه غروبه
کلام : کریم محمودی
ملودی و تنظیم : پرویز مقصدی
اجرای مشترک توسط داریوش و کیوان و ماسیس
انتشار : 1350 کمپانی هارمونی آپولون
مطلع : تنگه غروبه خورشید اسیره
می ترسم امشب خوابم نگیره
سیاهی شب چشماشو وا کرد
سیاهی شب چشماشو وا کرد
ستاره ی من تو رو صدا کرد
چهارده اجرا توسط داریوش حاصل فعالیت او در سال نخست بود. همکاری مستمر با پرویز مقصدی ، حضور در برنامه ی تلویزیونی واریته چشمک و شش و هشت کارنامه داریوش را در سال 1350تشکیل می دهد.
از بین ترانه های اجرا شده در سال 1350 ، ترانه ی تنگه غروبه سروده کریم محمودی به اعتقاد من بهترین کلام را داشت.
چهارده اجرا توسط داریوش حاصل فعالیت او در سال نخست بود. همکاری مستمر با پرویز مقصدی ، حضور در برنامه ی تلویزیونی واریته چشمک و شش و هشت کارنامه داریوش را در سال 1350تشکیل می دهد.
از بین ترانه های اجرا شده در سال 1350 ، ترانه ی تنگه غروبه سروده کریم محمودی به اعتقاد من بهترین کلام را داشت.
جالب است که داریوش در سالهای غربت نشینی نیز در بیشتر برنامه هایش از اجراهای سال 50 ، عمدتا ترانه ی تنگه غروبه را بازخوانی می کند.
داریوش در مصاحبه ای با شاهرخ گلستان در سال 1380 اشاره داشت که اجراهای سال نخست او متاثر از اجراهای عماد رام و کورس سرهنگ زاده بوده است.
ادامه دارد...
داریوش در مصاحبه ای با شاهرخ گلستان در سال 1380 اشاره داشت که اجراهای سال نخست او متاثر از اجراهای عماد رام و کورس سرهنگ زاده بوده است.
ادامه دارد...
نویسنده
حمید
شنبه 15 خرداد 1389